Αναγνωριστική επίσκεψη,για τη διοργάνωση της Ξενάγησης στις 28 Σεπτεμβρίου 2014

Κυριακή 7 Σεπτεμβρίουepiskepsi d

Ο δρόμος ανηφόριζε στριφογυρίζοντας κι εγώ εκμεταλλευόμενη την προνομιακή θέση του συνοδηγού, κρατούσα καρφωμένο το βλέμμα στην κορυφή του λόφου…

 

Σαν προδομένη πριγκίπισσα, φυλακισμένη ψηλά σε episkepsi wδυσπρόσιτο πύργο, σα στέμμα συλημένο από τα στολίδια και τα πετράδια του, χρυσωμένο από τον ήλιο εκείνη την ώρα, το Καστέλι κυρίευε το οπτικό μου πεδίο και φούντωνε αισθήματα αδημονίας για το αντάμωμα.

 

Φτάσαμε! Μόλις τα πόδια πάτησαν τη γη, η δυναμική του χώρου λες και διαπέρασε το σώμα, προκαλώντας ένα δυνατό καρδιοχτύπι!!! Λίγα μέτρα πριν την είσοδο, η θέα δεξιά, μας έκοβε την ανάσα!!! Δεν αντέχαμε όμως, να καθυστερήσουμε περισσότερο!

 

Με ανυπομονησία, προχωρήσαμε μέσα στο Κάστρο! Ήταν σα να διαβήκαμε μια μαγική πύλη στο χρονοχώρο και μεταφερθήκαμε αιώνες πίσω!!!episkepsi a

 

 

Με κομμένη την ανάσα περιφέραμε το βλέμμα εμπρός, αριστερά και προς τα πίσω και μαγευτήκαμε από την ομορφιά της γης και της θάλασσας από ψηλά, ένα θέαμα που μας έκανε να νοιώσουμε κυρίαρχοι του τόπου και της στιγμής!

 

Κι έπειτα… Έπειτα αρχίσαμε να προχωράμε μέσα του, εξερευνώντας, παρατηρώντας, μαντεύοντας!

 

Ο Κώστας μας αποκάλυπτε εικόνες, κεντρίζοντας τη episkepsi xφαντασία μας και συναισθήματα θαυμασμού και λύπης εναλλάσσονταν σ’ένα ατέλειωτο παιχνίδι χωρίς τελικό νικητή!

 

Αρχοντικά σαλόνια και δώματα, σκάλες, δεξαμενές, αποθήκες, υποστατικά, αυλές, πολεμίστρες, ξεπηδούσαν μπροστά μας και ζωντάνευαν το ρημαγμένο Κάστρο που κάποτε εδραίωνε και αποδείκνυε τη στρατηγική του θέση στην περιοχή.

episkepsi o

Ο νους κατάφερε να μας παρασύρει και μας τοποθέτησε μέσα σε μιαν εικονική πραγματικότητα γεμάτη ιππότες, αυλικούς, σκοπούς, αρχόντισσες, παιδιά! Θαρρείς πως ακούγαμε φωνές και ήχους από τα χρόνια εκείνα…

Δεν καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα! Ήταν τόσο έντονος ο αντίκτυπος της περιήγησης μέσα στο Καστέλι που διέλυσε την αίσθηση του χρόνου. Φεύγοντας, στάθηκα και γύρισα για μια τελευταία ματιά, να κρατήσω την εικόνα του μισογκρεμισμένου και εγκαταλελειμμένου μνημείου!

episkepsi z

Η θλίψη δυναμιτίστηκε στη σκέψη πως κάποιοι ζήλεψαν την αίγλη και τη δύναμή του και το λάβωσαν σε τέτοιο βαθμό! Έγινε θυμός και μέσα στην έντασή του ένοιωσα τους τοίχους του κάστρου, τις επάλξεις του, τις πέτρες του να λυγίζουν, να σκύβουν προς το μέρος μου παρακλητικά, σε μια βουβή ικεσία, σε μια απεγνωσμένη έκκληση βοήθειας να μη χαθεί τελείως… Στις 28 Σεπτεμβρίου, νομίζω θα το νοιώσετε κι εσείς που θα έρθετε μαζί μας!

Μίνα Βαμβάκου

 

 

 

 

 

facebook
Αρέσει σε %d bloggers: